Η απόφαση να απευθυνθεί κάποιος σε έναν ειδικό ψυχικής υγείας περνάει μέσα από μία διαδικασία δύσκολη και επίπονη πολλές φορές. Για πολλούς από εμάς , η σκέψη, η συνειδητοποίηση και η παραδοχή ότι χρειαζόμαστε υποστήριξη ή και ψυχοθεραπεία μας φέρνει αντιμέτωπους με συναισθήματα που μας δυσφορούν όπως είναι ο φόβος και η αμφιβολία. Έτσι, ακόμα και αν μοιάζει αναγκαίο και αναπόφευκτο σίγουρα θα βρεθούν πολλοί λόγοι που θα αναβάλλουν την απόφαση για το ραντεβού για λίγο καιρό ακόμη.
Φόβοι καθώς και ευρέως διαδεδομένες ,συγχρόνως δυσλειτουργικές ,αντιλήψεις και προκαταλήψεις, επηρεάζουν ακόμα και σήμερα αρνητικά μία τέτοια απόφαση και ακινητοποιούν πολλούς ανθρώπους.
• Φόβος της αλλαγής
Οι άνθρωποι επιλέγουμε το γνώριμο και το οικείο και στην σκέψη ότι ίσως χρειαστεί να τροποποιήσουμε μη ωφέλιμες συμπεριφορές, ρόλους και αντιλήψεις, τρομοκρατούμαστε. Κάθε αλλαγή βιώνεται σαν κάτι που θα φέρει δυσφορία και πόνο. Προκειμένου λοιπόν να έρθουμε αντιμέτωποι με τέτοιου είδους συναισθήματα περιμένουμε ή ζητάμε να μετατοπιστεί το περιβάλλον. Κάτι το οποίο σαφώς δεν συμβαίνει και αυτό εντείνει την αίσθηση του «είμαι μόνος». Κανείς δεν υποστηρίζει ότι η θεραπεία δεν έχει πόνο καθώς ο πόνος είναι προϋπόθεση της εξέλιξης και της ενηλικίωσης. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε πως όταν το άτομο είναι συντροφευμένο σε αυτή τη διαδικασία αλλαγής ο πόνος γίνεται ανώδυνος..
• Το να ζητά κανείς βοήθεια αποτελεί ένδειξη αδυναμίας.
Στην πραγματικότητα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Ο δυνατός σπάει. Χρειάζεται δύναμη να φέρουμε σε επίγνωση τη δυσλειτουργία και να επιλέξουμε να κινητοποιηθούμε προς αντιμετώπιση της, αξιοποιώντας όσα μέσα έχουμε διαθέσιμα. Παράλληλα, αποτελεί μια πράξη ευθύνης απέναντι στον εαυτό και το περιβάλλον διότι ο καθένας μας είναι υπεύθυνος για την προσωπική του ευτυχία. Η επιλογή του να μπει κάποιος σε θεραπεία αποτελεί μία υγιής επιλογή σε αντίθεση με την τάση για παθητικότητα, παραίτηση ή αποφυγή που δημιουργούν τις προϋποθέσεις για όξυνση και χρονιότητα των συμπτωμάτων.
• Πρέπει να τα καταφέρω μόνος μου, αλλιώς απέτυχα
Η αντίληψη αυτή βάζει τον άνθρωπο σε μία κατάσταση αναμονής, με μια μόνιμη εκκρεμότητα, βασανιστική και αγχωτική. Το άτομο αγωνιωδώς προσπαθεί σε έναν καταναγκαστικό αγώνα επίλυσης της δυσλειτουργίας. Η ανάγκη του ανθρώπου να αποφύγει κάτι είναι τόσο δυνατή που μπορεί όντως να οδηγήσει στην εξαφάνιση ή την απώθηση του προβλήματος, η οποία φυσικά είναι εντελώς προσωρινή. Το πρόβλημα θα ξαναεμφανιστεί ή με τη μορφή συμπτώματος αν είναι προσωπικό ή με έκρηξη και έντονους καβγάδες αν είναι διαπροσωπικό. Και τότε δεν υπάρχει περιθώριο για άλλη αναβολή: τα συμπτώματα εμποδίζουν τη λειτουργικότητα του ατόμου και η επικοινωνία είναι πλέον πολύ άσχημη εξαιτίας των έντονων καβγάδων. Έτσι, η επίσκεψη στον ειδικό φαίνεται και αναπόφευκτη, αλλά ίσως και δυσάρεστη.
Πότε τελικά είναι η κατάλληλη στιγμή;
Υπάρχουν στη ζωή του καθένα μας καθοριστικά και μη αναστρέψιμα γεγονότα, όπως ένα διαζύγιο, ο θάνατος ενός αγαπημένου προσώπου, μια απόλυση ή οτιδήποτε έχει τον χαρακτήρα του οριστικού, που μπορούν να οδηγήσουν στο γραφείο ενός ειδικού. Τότε είναι που ο άνθρωπος έρχεται αντιμέτωπος με θέματα και ερωτήματα που αφορούν στη μέχρι τώρα πορεία του και ταυτόχρονα καλείται να πάρει αποφάσεις για το μέλλον. Δηλαδή καλείται να αναλάβει την ευθύνη του εαυτού του. Η απάντηση για το πότε και αν χρειάζεται να απευθυνθεί κάποιος σε ειδικό, έρχεται μέσα από την παρατήρηση της καθημερινής μας ζωής, τις σχέσεις μας με το περιβάλλον, την δυσκολία να κάνουμε επαφή με τα συναισθήματα μας και να τα εκφράσουμε, το πόσο ικανοποιημένοι αισθανόμαστε ή όχι, αν εντοπίζουμε επαναλαμβανόμενες καταστάσεις που μας δυσφορούν κ.ά.
” Ο πόνος όταν είσαι μόνος είναι ανυπόφορος, όταν όμως είσαι μαζί είναι ανώδυνος καθώς είσαι συντροφευμένος. “